• 5 juli 2018

Na mijn eerste zwangerschap wilde ik weer fit worden, maar nog meer me weer fit gaan voelen. Na 9 maanden rondhobbelen met een buik, heel wat kilo’s extra, een periode van gebroken nachten, en zorgen, keek ik er zo naar uit weer te gaan sporten. Want sporten is voor mij altijd al iets waar ik van geniet en waar ik energie van krijg. En toen kwam ik bij Basic Black terecht. Ik deed een keertje mee en werd zo geconfronteerd met dat wat ik niet kon, dat ik tijdens mijn allereerste deadlift in mijn leven, in huilen uitbarstte (ik gooi dat nu maar gewoon op de restanten aan zwangerschapshormonen🤣). De meeste vrouwen zouden misschien wegblijven en nooit terug komen, maar ik dacht…dit is wat ik nodig heb. Diep gaan, mezelf uitdagen, hard trainen en doelen hebben. Dus ik bleef. Ik begon met groepslessen, heb vele dagen met enorme spierpijn rond gelopen, maar werd zo snel fitter en sterker. Het werkte!

Na ruim een jaar besloot gerichter te willen trainen, mezelf opnieuw uit te dagen en in overleg met John ben ik begonnen met ‘shape lessen’. Krachttrainen en heel gericht met voeding aan de slag, om zo in ‘shape’ te komen. En dat staat voor mij voor een gezond lichaam creëeren, met de vormen die bij jou passen. Zo gezegd zo gedaan…

En dat was hard werken, aan technieken, steeds zwaarder en diep gaan. Maar ook psychisch sterk zijn, wanneer je op wilt geven tijdens de laatste set omdat je lijf al zo verzuurd is. Nog niet eens gesproken over het scherp zijn op je voeding, welke ik in die tijd dagelijks bijhield om binnen de vastgestelde percentages te blijven. 

John maakte trainingsschema’s, veranderde deze na een periode, kijkend naar mijn lijf en mijn ontwikkeling. Ik raakte intussen alsmaar meer positief verslaafd aan deze manier van trainen. En toen…raakte ik voor de tweede keer zwanger🤰🏼🤭😇

Fantastisch, bijzonder en zo blij was ik. Maar tegelijkertijd ook bang dat alles wat ik had opgebouwd weg zou zijn straks. Want zeg nou zelf, een zwangerschap doet je lijf geen goed. Ik bleef tot een paar weken voor mijn bevalling trainen, niet zwaar, maar anders. Met elastieken, met andere aantallen. En man, wat werd ik ondanks die inspanning toch gewoon dik😏.  Binnen 6 weken na de zwangerschap begon ik weer, heel langzaam bouwde ik op. Met de juiste begeleiding en kennis kregen de trainingen op de juiste manier vorm. Binnen een halfjaar was ik weer fit, kon ik weer opbouwen en was ik weer aardig in vorm. En daarmee weer volwaardig lid van de ‘shape’ groep. Welke na een periode van 2 jaar steeds een vastere vorm kreeg met inmiddels een groep van 4 fanatieke vrouwen. Die samen keihard trainen, elkaar motiveren en plezier maken. En nu kan ik ze inmiddels wel mijn sportmaatjes noemen en zien we elkaar misschien wel vaker dan menigeen vriendin. Wel bijzondere maatjes, want we herkennen elkaar alleen in sportkleding, met bezwete gezichten en het haar wild van alle inspanning😁

Maar deze groep wilde een doel, een doel om naar toe te werken. En zo kwam er een plan, een plan waar ik nu al een hele periode naar toewerk; een fotoshoot waarin we vastleggen waar we zo hard aan werken, een gezond lijf die in ‘shape’ is. En hoe leuk, dit vast te leggen, om er later trots op terug te kunnen kijken. Op 8 juli is het zover. Bloedfanatiek zijn we, strakke voedingsschema’s volgen we en we trainen keihard voor dat speciale moment! 

Zo vaak krijg ik vragen, waarom ik anders eet, of het niet doorslaat, of ik niet teveel vraag van mezelf, of ik niet gewoon tevreden kan zijn. Nog niet gesproken over de meningen wat betreft de veranderingen van mijn lichaam. Sommigen suggereren dat zo met je lijf bezig zijn uit onzekerheid voort komt, een muur voor datgeen wat er achter zit. Maar nee! 

Ik doe iets wat ik leuk vind, waar ik plezier in heb, waar ik diep voor ga. En ik ben trots! Trots dat ik wel de discipline heb om gezond te eten, trots dat ik na twee kinderen een strakke buik heb, trots dat ik sterk en fit ben. 

En tuurlijk ken ik ook momenten dat het ook voor mij welver gaat, dat ik even geen zin heb om er zoveel voor te laten. En dat doe ik dan, daar geniet ik van, zodat ik er daarna weer met zin en motivatie tegen aan kan. 

Dit is zo’n week. Ik kan geen kipfilet meer zien. Maar nu hou ik zeer zeker vol! En hoop samen met mijn maatjes zondag het prachtige resultaat vast te leggen van al dat harde werken. En dat gewoon allemaal voor de lol🙃😅

Hilberta Veenje